Protein Emilim Kalitesi (DIAAS/Biyolojik Yararlanım)

Soya, Et ve Yulaf Karşılaştırmasında Gizli DIAAS Kaybı

Etiketin üzerinde 30 gramlık koca bir protein porsiyonu yediğinizi sanıyorken böbreklerinizin bunu ürik asit olarak atıp kaslara (hipertrofiye) hiç iletememiş olabileceğini biliyor muydunuz? Eski PDCAAS yöntemini ezip geçen en kesin klinik ölçüt, DIAAS (Sindirilebilir Amino Asit Skoru) metodudur. DIAAS formülü besinin insan fizyolojisinin devasa amino asit profilini sağlayıp sağlayamadığını kalınbağırsak sonundan itibaren tarar. Eğer whey izole tozu gibi hayvansal ve sütün saflaştırılmış formu (DIAAS skoru ~1.09) kullanırsanız etiket değeri olduğu gibi direkt emilerek yırtılmış kas fibrillerinizi yamamaya başlar. Ancak buğday, mercimek veya yulaftaki gibi bitkisel ağırlıklı, skoru 0.50 eşiğinde sürünen kaynaklarda amino asit zinciri kopuk kopuk olduğu için o gramajın çok büyük kısmı yapıtaşı yerine glikojen enerjisine ya da tuvalet israfına dönüşmek zorundadır.

Tamamlayıcı (Completing) Aminoasit Teorisi Nedir?

Peki düşük kaliteli (eksik DIAAS) profiline sahip protein sınırlarını nasıl genetik olarak onarırız? Diyelim ki sırf protein sentezlemek niyetiyle kocaman bir kase mercimek yediniz, bu besindeki birincil sınırlayıcı (limiting) amino asit metionin iken lizini çok yüksektir. Vücut eldeki eksik bağı tamamlayamadığı sürece kas dokusunu öremez. Bu handikapı ortadan kaldırmak için onu metiyonin fışkıran ancak lizini eksik bir pirinç ya da yulaf ile aynı kaba harmanlarsınız. Sindirim yolunda (intestinal trakt) birleşen bu eksik bloklar kendi aralarında çapraz bağ yaparak adeta kırmızı et kadar sağlam, yüksek emiciliğe (1.00 dolaylarına) tırmanan bir biyolojik değer profili ortaya çıkarır. Sadece porsiyondaki gramaj ile körü körüne antrenman planlamak yerine akıllıca hesaplamalar yaparak emilmeyen boş eforun önüne geçmelisiniz.